Lanetli referanslar: Hasan İmamoğlu şunları diyemez mi?
FETÖ’nün şimdi terör örgütü ilan edilmediği ve dershanelerin kapatılmasının tartışıldığı günlerdi. STV’ye çıkıp,
“dershaneler bu milletin gençlerini daha yeterli bir geleceğe hazırlıyor. Doğu ve Güneydoğu’daki çocukların dağa çıkmasının önüne geçiyor”
güzellemeleri yapılıyordu. Bir sabah (17 Aralık 2013) kabinedeki dört bakanı hedefleyen operasyonlar başlatıldı. Çocukları gözaltına alındı. Meskenlere, ofislere baskınlar düzenlendi. Komiserlerden biri arama yapılırken bacak bacak üstüne atmış kendisine lahmacun siparişi verdiriyordu.
“Cemaat” devlete başkaldırmış lakin ismi şimdi konulmamıştı. Pekala ne oluyordu?
Tüm gözler ve kulaklar Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’daydı. O gün Konya’da katıldığı Şeb-i Arus merasimlerinde konuşmuştu Erdoğan ve Türkiye’nin mukadderatını tayin eden şu sözleri söylemişti:
“Bu ülkeyi maşalara asla teslim etmeyeceğiz. Bu ülkeyi memleketler arası çevrelerin taşeronu olan ihanet şebekelerine, paralel devlet yapılanmalarına, hoca manzarası altındaki şaklabanlara asla teslim etmeyeceğiz.”
Erdoğan’ın sözleri aslında o günler için oldukça sertti lakin olan; devletin, “içerinden gelen” başkaldırıya meydan okumasıydı. Başı karışıklar , orta yolcular, arabulucular, dershaneciler şaşkındı. Karşılık ise dört gün sonra
“Hoca imgesi altındaki şaklaban”
dan gelmişti.
Fetullah Gülen, “yolsuzluk” başlıklı ‘sohbet’ kaydında ağzından köpükler saçarak beddualar ediyordu. Önceki konuşmalarında düşmanına bile beddua etmeyi uygun görmediğini sık sık lisana getiren kendisi değilmiş üzere, operasyonu “cemaat ile” ilişkilendirenler için kin ve nefret dolu şu sözleri söylemişti:
“Allah onların konutlarına ateşler salsın, yuvalarını yıksın, birliklerini bozsun, hislerini sinelerinde bıraksın, önlerini kessin, bir şey olmaya imkân vermesin.”
Çok güzel hatırlıyorum. Operasyonlar ve karşı atılımlar bir kenarda kalmış ülke gündemi Gülen’in bedduasına teslim olmuştu. “Cemaat” ise paniklemiş, üç gün evvel baskın yaptıkları ofisten lahmacun siparişi verdirecek kadar güç zehirlenmesi yaşayanların eli ayağına karışmıştı. Tekrar âlâ hatırlıyorum, FETÖ’nün sitesindeki bedduaya süratle form değiştirilmişti. Beddua değil de “mülaane” deniliyordu. Güya Gülen karşılıklı beddualaşma manasına gelen mülaane ile cemaatinin ne kadar temiz olduğunu göstermek istemişti. Bu ortada bedduanın görüntü kesitleri internetten kaldırılıyordu. Cihan Haber Ajansı o kaydın telifini almıştı ve bu sayede oburlarının yayınlamasının önüne geçmeye çalışıyorlardı.
Çünkü bu bir kırılmaydı. Gülen’in lanetli sözleri tabanını parçalayacak bir histeri haliydi. Sıradan beşerler için bile “Cemaat” telaffuzlarıyla çelişen birinci büyük açığını vermişti. Bir nevi suçüstü olmuşlardı. Şu da var ki; toplum beddua konusunda hassastı, “bela okuma, belayı çağırma, ettiğin beddua sana döner” ihtarları kulaklara küpeydi. Hele de bir sohbet sırasında cüppeli ‘din adamının’ cemaatin karşısında beddualar sıralaması, cemaatin de şevkle âmin demesi görülmüş duyulmuş bir şey değildi. ‘Altın nesiller’ yetiştirdiğini tez eden, sevgi lisanı ve diyalog sakızlarını çiğneyip çiğneten bir topluluk için çok daha şaşırtıcıydı. İşin bir tarafı daha vardı ve her kısımdan insanı rahatsız etmişti:
Fetullah Gülen ‘Suçun şahsiliği’ni ihlal ediyor, toplu bir yıkım talep ediyordu.
Beşerler,
“Neden yuvaları başlarına yıkılsın, o yuvada temiz çocuklar yok mu, ateşler salınan meskenlerde mevzuyla hiç alakası olmayan yaşlılar, gençler temiz beşerler yok mu”
diyordu.
Peki lakin neden beddua? Arşivlere bakılınca daha âlâ anlaşılıyor ki bu bir öfke patlamasıydı. Zira devlet, paralel yapılanmaya karşı atılımını yaparak, emniyetteki FETÖ’cüleri kızağa çekmişti. Fetullah Gülen’in elleriyle ördüğü ettiği ihanet ağının üzerine gidilmiş ve atamalarını şahsen yaptığı “Haşhaşileri” misyondan el çektirilmişti. Kudurması bunaydı. Ancak iş işten geçmiş halk nazarında açığa düşmüşlerdi. O beddualar kıyamete kadar onlara yapıştı kaldı zati. Sonrasındaki süreçte kelamda cemaat meskenlerinde toplu beddua seansları yapılsa da o kargışlamalar kısa vakitte sahiplerine döndü. Yanıp kül oldular.
Türkiye, yıllar sonra üstelik Ramazan Bayramı’nın sabahına tekrar bir beddua ile uyandı. Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in ifadesiyle Trabzon’un birinci FETÖ okulunu açan İmamoğlu ailesinin babası
Hasan İmamoğlu bayram namazı çıkışı kendisine uzatılan mikrofonlara beddua seansı yaptı.
“Suç örgütü yöneticisi olmak”, “rüşvet”, “nitelikli dolandırıcılık”, “kişisel bilgileri hukuka alışılmamış ele geçirmek” ve “ihaleye fesat karıştırmak” üzere birçok kabahatten tutuklu yargılanacak olan Ekrem İmamoğlu’nun babası Hasan İmamoğlu, oğlunun paklığını
“Bizi bu kadar perişanlığa sürükleyenler, çoluk çocuğunun ciğerinden et yiyerek güzelleşmeye uğraşsın ve iyileşemesin”
bedduasıyla lisana getirdi.
Yine günahsızlar amaçtı, tekrar çoluk çocuk temalı dehşet bir beddua seçilmişti.
Bayram sabahı gündem bir anda değişti. Tıpkı sorular bir defa daha soruldu:
kaynağının İncil olduğu argümanları tartışıldı lakin benim dikkat çekmek istediğim bu değil. Hasan İmamoğlu oğlunu savunmak isterken büyük bir kusur yaptı. Laneti çağırdı. Kendince “vahşetten öbür bir yolun olmadığını” ilan etti.
Oysa,
“Oğlum pak. Onu ben büyüttüm, ben yetiştirdim. Ne rüşveti ne yolsuzluğu ne dolandırıcılığı? Boğazından tek kuruş haram geçmemiştir. Kimseye haksızlık etmiştir. Ben oğluma kefilim. Bakın Bayram namazından çıktık. Açık yüreklilikle oğlumun pak olduğunu söylüyorum. Türk adaletine ve yargısına güveniyorum. Bu günler geçecek. Ekrem’in paklığı ortaya çıkacak”
deseydi; samimi, net,
kendinden de oğlundan da emin dağ üzere bir babanın inandırıcılığını sergilemiş olmaz mıydı?
Son bir not: Bayram sabahı edilen o bedduayı görmezden gelerek, aşikâr ki konuşulmasını istemeyen “Saraçhane Medyası” lanetin vahametinin farkında olsa gerek.
Kayıtlara geçsin istedim.
ligobet setrabet bahiscom bankobet betewin betkolik betcio betzula betgit tempobet sahabet betmoon starzbet tipobet Hostes Başkent Haber sahabet ömer